MENU
MENU

Σκορπίνες και Μπαλάδες στα βαθιά.

Κείμενο – φωτο Νίκος Λυμπερόπουλος

 

 

Η παρέα και η εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη γιατί εκτός από το ότι περάσαμε υπέροχα, είχαμε και ένα πολύ καλό αλιευτικό αποτέλεσμα! Καλά Μπάλάδια και σκορπίνες τίμησαν το ντέκ του σκάφους, ενώ αργότερα έφτασαν στον τελικό προορισμό τους, στα κάρβουνα!!!

 Από αρκετό καιρό είχαμε ετοιμάσει το πλάνο μιας αλιευτικής εξόρμησης, περιμένοντας τις βασικές προϋποθέσεις, δηλαδή καλό καιρό και ελεύθερο χρόνο, ενώ το πλάνο μας ήταν έτοιμο. H επιλογή μας ήταν ένα βαθύ ψάρεμα προς τον Τζώρτζη και ότι προκύψει…
Φροντίσαμε ώστε να έχουμε φορτισμένες μπαταρίες, αρματωσιές, δόλωμα και δύο μηχανάκια ώστε αν μας παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα το ένα, να διαθέτουμε ρεζέρβα.
Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε πάρα πολύ πρωί, θα πηγαίναμε στο σημάδι που ξέραμε καλά, ψαρεύουμε εκεί τα τελευταία χρονιά και έχουμε πάρει καλά ψάρια, πάντα όμως με μέτρο χωρίς να «ξεφεύγουμε», ίσως γι αυτό μας αποζημιώνει…

 

Ξεκινήσαμε με καταπληκτική διάθεση και ταξιδέψαμε με κέφι και χαμόγελο. Το GPS έδειχνε ότι από στιγμή σε στιγμή φθάναμε στον προορισμό μας και οι απεικονίσεις του fish finder ήταν υπέροχες και «ελπιδοφόρες»! Το μάτι του οργάνου έβλεπε 230 μέτρα βάθος. Συνδέσαμε τη μπαταρία στο μηχανάκι, δολώσαμε τη γαρίδα και το βαρίδι έπεσε στη θάλασσα. Οι μπαλάδες ήταν όντως εκεί και έτρωγαν με πολύ όρεξη. Μετά την πρώτη επίθεση στα δολώματά μας δοκιμάζοντας να τραβήξουμε, το αμπερόμετρο τραβούσε περισσότερο ρεύμα, δείγμα ότι στην αρματωσιά υπήρχαν ψάρια γι’ αυτό και ζοριζόταν παραπάνω! Ανεβάσαμε και η καλή ψαριά ήρθε στη βάρκα, αναφερόμαστε βεβαίως στις σκορπίνες της φωτογραφίας…
Αφού συγκεντρώσαμε αρκετά ψάρια, αποφασίσαμε πια να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής απολαμβάνοντας ότι είχε μείνει από φαγητό και αναψυκτικά ρίχνοντας κλήρο στο ποιος θα καθάριζε τα ψάρια, που τελικά κάναμε όλοι μαζί.

 

Τα Αλιευτικά εργαλεία.

Τα αλιευτικά εργαλεία που χρησιμοποιήσαμε εκτός των βασικών μηχανισμών ήταν: Για μάνα χρησιμοποιήσαμε νήμα που είχαμε τυλίξει σε καρούλα, το δέσαμε σε στριφτάρι βαρέως τύπου και εκεί προσαρμόσαμε ιδίου τύπου παραμάνα η οποία είχε δεμένο πίσω της ακόμη ένα στριφτάρι και συρμάτινη αρματωσιά. Στο συγκεκριμένο ψάρεμα δέσαμε δυο αρματωσιές μεταξύ τους, για να μπορούν να ψαρεύουν εικοσιτέσσερα αγκίστρια. Συρμάτινες αρματωσιές πωλούνται έτοιμες στα καταστήματα ειδών αλιείας και δέχονται τα αγκίστρια της επιλογής μας. Αν τα αγκίστρια διαθέτουν μάτι, προσαρμόζονται στο κάθε στριφτάρι της αρματωσιάς εύκολα με μια μικρή παραμάνα.
Αν χρησιμοποιήσουμε αγκίστρια δίχως μάτι, κόβουμε μικρά παράμαλλα δέκα περίπου πόντων, δένουμε αγκίστρια νούμερο τέσσερα, ενώ την άλλη άκρη του παράμαλλου τη δένουμε στα ψιλά στριφτάρια που υπάρχουν στις απολήξεις της αρματωσιάς, όσο μπορούμε πιο κοντά.
Το βαρίδι που χρησιμοποιούμε κυμαίνεται από 500 γραμμάρια, έως ένα κιλό, αναλόγως των ρευμάτων που θα συναντήσουμε. Όσον αφορά το ηλεκτρικό μηχανάκι, καλό θα είναι πριν ψαρέψετε να ρωτήσετε το «τοπικό λιμεναρχείο» περί του συγκεκριμένου αλιευτικού εργαλείου, γιατί σε κάποιες περιοχές υπάρχουν «τοπικές απαγορεύσεις».

 

Ψαρεύοντας στον τόπο.

Απαραίτητο, όργανο για επιτυχημένο ψάρεμα είναι το βυθόμετρο, ιδιαίτερα όταν ψαρεύουμε σε βαθιά νερά. Με αυτό επιλέγουμε τον τόπο ψαρέματος, αναζητώντας την ξέρα ή την τραγάνα όπου υπάρχουν φαγκρόπουλα, οι μπαλάδες, αλλά και οι σκορπίνες που μας τίμησαν.
Όταν ψαρεύουμε μεσοπέλαγα, χάνουμε την επαφή μας με την πετονιά , γιατί το βάθος «σβήνει» τα τσιμπήματα των ψαριών. Όπως προαναφέραμε στους ίδιους τόπους υπάρχουν φαγκρόπουλα, μπαλάδες και καλά πετρόψαρα.
Αφού ρίξουμε τη δολωμένη συρμάτινη αρματωσιά την αφήνουμε να «ψαρέψει» περίπου 5 με 8 λεπτά και μετά τραβάμε τη μάνα με ηλεκτρικό μηχανάκι ή ακόμη και χειροκίνητα, αν αντέχουμε. Σε αυτά τα βάθη πάντως τα μολύβια συνήθως αντικαθίστανται με τεχνητά βάρη όπως πέτρες που έχουμε πάρει μαζί μας από την παραλία. ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΣΙΜΕΝΤΟΛΙΘΟΥΣ !!! Σκοπός μας είναι να προστατεύουμε και όχι να καταστρέφουμε το θαλάσσιο περιβάλλον. Το δέσιμο που θα κάνουμε στην πέτρα θα πρέπει να γίνει με πολλή ψιλή πετονιά, με σκοπό να κόψουμε το βάρος το οποίο θα μείνει στον πυθμένα και να τραβήξουμε στη βάρκα μόνο τα αγκίστρια με τα πιασμένα ψάρια. Καθώς η μάνα με την αρματωσιά είναι ακόμη στη θάλασσα κι ενώ είμαστε έτοιμοι να ανεβάσουμε, μια απότομη κίνηση έχει ως αποτέλεσμα να κοπεί η ψιλή πετονιά με την οποία είναι δεμένη η πέτρα κι έτσι το ανέβασμα γίνεται ευκολότερα.

 

Ώρα για ανέβασμα.
Κατά το ανέβασμα όπως προαναφέραμε, έχουμε δύο επιλογές: Η μία είναι με τα χέρια και η άλλη με μηχανάκι για να μην κουραζόμαστε και κυρίως για να μην υποφέρουν τα δάχτυλα των χεριών μας. Κάποιοι μετά τα 30 περίπου μέτρα, αναλαμβάνουν οι ίδιοι για να έχουν την αίσθηση των «κτυπημάτων» των ψαριών «στο χέρι»... Αυτή άλλωστε υποστηρίζουν ότι είναι η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός όταν τα αγκίστρια έχουν ψάρια.
Ακριβώς όμως λόγω ενθουσιασμού και κούρασης, υπάρχει το ενδεχόμενο το νήμα πέφτοντας ακανόνιστα στο σκάφος, να μπερδευτεί. Πάνω στον ενθουσιασμό μας, μπορεί να γίνουν λάθη που θα χαλάσουν το ψάρεμά μας. Είναι προτιμότερο να χαθεί ένα ψάρι, παρά το αλιευτικό μας υλικό.
Καλές θάλασσες και πάντα σεβασμό στη φύση !!!

Powered by Blog - Widget