MENU
MENU

Τεχνικές ψαρέματος με Μολύβι Φύλακα.

Κείμενο – Φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

Το μολύβι-φύλακας είναι από τα καλύτερα συστήματα βύθισης για τη σύλληψη μεγάλων ψαριών. Με αυτό το σύστημα μπορούμε να νιώσουμε ξεκάθαρα το τσίμπημα του ψαριού με το καλάμι στο χέρι, και να το καρφώσουμε, νιώθοντάς το από την πρώτη στιγμή.

 

 ΠΕΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΝΗΜΑΤΑ

Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, είναι το πώς θα καταφέρουμε τα δολώματά μας να φτάσουν σε βάθος μεγάλο βάθος χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν πιο ελαφριά μολύβια, για να έχουμε μεγαλύτερη ευαισθησία και να μην πονηρευτεί το ψάρι τη στιγμή που επιτίθεται στο δόλωμα. Γι’ αυτό, στην αρχή περιορίζουμε την διάμετρο της πετονιάς, ώστε να ελαττώσουμε την υδροδυναμική τριβή της στο νερό. Έτσι χρησιμοποιούμε πολύ λεπτές πετονιές (0,30-0,35), με πολύ μικρή ταχύτητα του σκάφους, γύρω στον έναν κόμβο, με μολύβια 350-400 γραμμάρια και καλάμια 12-20 λίμπρες, για να μην λυγίζουν υπερβολικά από την τριβή της πετονιάς και του μολυβιού. Τα νήματα - τα οποία και προτείνουμε- μας εξασφαλίζουν πολύ μικρή διάμετρο σε σχέση με την αντοχή τους, και απόλυτη έλλειψη ελαστικότητας, γεγονός που μας επιτρέπει να αντιλαμβανόμαστε άμεσα τα τσιμπήματα του ψαριού για να το καρφώνουμε ακριβώς τη στιγμή που πρέπει. Για παράδειγμα με νήμα 12-20 λιμπρών, μπορούμε να φτάσουμε στα βάθη που ζουν οι συναγρίδες χρησιμοποιώντας μολύβια 150-250 γραμμαρίων, διαθέτοντας ακόμη αρκετό περιθώριο αντοχής της μάνας. Είναι φανερό ότι αν βρεθούμε σε περιοχή όπου συχνάζουν μεγάλες συναγρίδες, θα χρειαστεί να βάλουμε μάνα 30 λιμπρών και να αυξήσουμε το βάρος των μολυβιών στα 300 γραμμάρια.

 

ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΗ

Με το βυθόμετρο βρίσκουμε τα ψάρια, που συνήθως συχνάζουν σε απότομες πλαγιές, που πέφτουν σε λασπώδεις βυθούς.
Ένα από τα μικρά μυστικά στο ψάρεμα με μολύβι φύλακα, είναι η επιμονή. Κάποιοι, μετά από μερικά περάσματα πάνω σε μια ξέρα χωρίς τσιμπήματα, αλλάζουν περιοχή ή σταματούν να ψαρεύουν. Μπορεί τα μαγιάτικα, που θα βρεθούν στην περιοχή να επιτεθούν αμέσως στο δόλωμα, αλλά υπάρχουν και ψάρια όπως η Συναγρίδα ή το φαγκρί που αντιδρούν εντελώς διαφορετικά, εφόσον δεν κυνηγούν συνέχεια. Είναι λοιπόν απαραίτητο να επιμείνουμε, ειδικά αν είμαστε απόλυτα σίγουροι για την επιλογή του τόπου. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας, είναι το δόλωμα. Μια συναγρίδα, ή ένας Τσαούσης δύσκολα θα αδιαφορήσουν σε μια σουπιά, σε ένα καλαμάρι, ή σε μια φρέσκια γαρίδα, ενώ εναλλάσσοντας δόλωμα, μπορεί να έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας.

 

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΨΑΡΙΟΥ

Τα Μαγιάτικα όπως προαναφέραμε επιτίθενται στο δόλωμα με δύναμη και η Σφυρίδα επίσης. Η επίθεση της Συναγρίδας όμως φαίνεται από μικρά ξερά χτυπήματα, που μόλις τα αντιληφθούμε πρέπει να πιάσουμε το καλάμι και να το χαμηλώσουμε προς το νερό για να καρφώσουμε δυνατά. Μόλις το ψάρι καρφωθεί τραβάει κατευθυνόμενο προς τον βυθό αλλά δύσκολα κατορθώνει να κόψει την πετονιά . Μπορεί όμως να βραχώσει, όπου σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει να κινήσουμε το σκάφος κατακόρυφα με το ψάρι και με επιδέξιες κινήσεις να το φέρουμε επάνω, διαφορετικά το παράμαλλο θα τριφτεί, θα κοπεί και θα το χάσουμε.
Όσον αφορά τη σφυρίδα, μόλις αρπάξει, παίρνουμε αμέσως 3 – 4 μέτρα ώστε να μην προλάβει να «βραχώσει» – όπου σε τέτοια περίπτωση θεωρούμε δεδομένο ότι τη χάσαμε – ενώ την ανεβάζουμε ευκολότατα, ειδικά από τα μεσόνερα και πάνω γιατί έχει βγάλει και φούσκα.

Powered by Blog - Widget