MENU
MENU

Είχε ακόμη λίγο φως, όταν λύσαμε για να περάσουμε απέναντι ...

Κείμενο - φωτογραφίες : Δημήτρης Καραγεωργίου. Η/ν έκδοση του 'ΑΘΛΕΠΟΛΙΣ'.

 

... Μπήκαμε στο λιμανάκι. Όσο περίεργο όνομα είχε το μέρος, τόσο φιλόξενους και καταδεκτικούς ανθρώπους έχει. Χώρος, ούτε για δείγμα. Κάπου απέναντι, στο ντόκο κάτω από το δρόμο, φαινόταν ένα κενό, ανάμεσα σε άλλα δεμένα μικρά σκάφη. Στριμωχτήκαμε ανάμεσα σε άλλα μικρότερα σκάφη. Από τα μεγέθη τους, ο χώρος ήταν ούτως ή άλλως μικρότερος, οπότε το ‘στρίμωγμα’ είχε έννοια κυριολεκτική. Βγήκαμε στον ντόκο. Οι φίλοι μου, βρήκαν δωμάτιο. Εξαιρετικό από κάθε άποψη, καθαρό και περιποιημένο.
Για να μην αρχίσουμε να δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο, μπήκαμε στην πρώτη ταβέρνα που βρέθηκε μπροστά μας.
 

Καμμιά φορά λεν τα πρώτα είναι και τυχερά. Και πολύ μάλιστα. Ανεβήκαμε 3 – 4 σκαλοπάτια στο χαγιάτι. «Η ταβέρνα της Άννας». Ψαροκατάσταση. Βολευτήκαμε, παραγγείλαμε και σε ελάχιστο χρόνο, είχαμε αφεθεί στα πελάγη της απόλαυσης. Το ένα πιάτο καλύτερο από το άλλο. Όλα, σπιτικά μαγειρεμένα από την ίδια. Κορυφαίο πιάτο της, τα φύλλα, τα ντολμαδάκια.
Αφού χορτάσαμε την πείνα μας μια έκπληξη μας περίμενε. Βρεθήκαμε μ’ ολάκερη την οικογένεια να γιορτάζουμε τα γενέθλια του μεγάλου της γιου. Από κοντά, κι ο πάτερ φαμίλιας. Ο καπετάν Γιώργος.
 

Μια φιγούρα που σου μένει στον νου. Καπετάνιος και ψαράς. Είχε ταξιδέψει και είχε ψαρέψει σε μέρη που δεν τα βάζει ο νους. Ήταν μοναδική εμπειρία και απόλαυση να τον ακούς να διηγείται παλιές ιστορίες και παράξενες εμπειρίες, μέχρι αργά. Παρά την κούραση που είχαμε ταξιδέψαμε σε περιγιάλια και σε όρμους κλειστούς και καθώς λέει ο ποιητής «διαβάσαμε μέσα στο νερό το άλφα το βήτα και το ρω».
 

Κι απ’ όλα αυτά τα λόγια, τις λέξεις και τις αναμνήσεις τι μένει να δοξάσει το χρόνο ετούτες οι εικόνες που έκλεψα απ’ την ζωή μου, και σας δανείζω...

 

Δημήτρης Καραγεωργίου
 

Powered by Blog - Widget