TRYGONS ECORUNNER 590 Carbon + YAMAHA 30 hp.
 

Με 25 λίτρα καυσίμου από το Σούνιο στη Σαντορίνη.

Η TRYGONS, είναι μια εταιρεία σχεδίασης και κατασκευής αντικειμένων αθλητικού εξοπλισμού. Εδρεύει στη Ελλάδα και ιδρύθηκε από τον Αλέξανδρο Σαρασίτη, γερμανοέλληνα μηχανικό, που τον περισσότερο καιρό ζει στην Ελλάδα.
 

Κύριος στόχος του είναι, η κατασκευή καινοτόμου εξοπλισμού, που θα καλύψει τις ανάγκες κορυφαίων αθλητών, με γνώμονα κυρίως τις δυνατότητες της μηχανικής και δευτερευόντως του κόστους. Και όπως δηλώνει ο ίδιος, η TRYGONS δεν θα ασχοληθεί ποτέ με την κατασκευή προϊόντος που ήδη υπάρχει, ή είναι εύκολο να κατασκευαστεί. Και αυτό, γίνεται σχεδόν αποκλειστική στις δικές της εγκαταστάσεις, που διαθέτουν όλο τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Έτσι, για κάθε νέο προϊόν ή project, μια μεγάλη διεθνής ομάδα εμπειρογνωμόνων έφερε μαζί του, συνεργάζεται στενά και ο καθένας προσθέτει τη γνώση και την εμπειρία του. Όσο για τις δοκιμές, γίνονται στο Αιγαίο, που απέχει μόλις τρία χιλιόμετρα από τις εγκαταστάσεις της.
 

Το ECORUNNER 590, σαν κατασκευή, υπήρχε ήδη, με πολλές δοκιμές μια μετρήσεις στα χέρια του κατασκευαστή. Έχοντας μελετήσει εμπεριστατωμένα πριν από την κατασκευή, ο κ. Σαρασίτης με τους συνεργάτες του, προχώρησε ένα βήμα πιο μακριά. Στην κατασκευή ενός σκάφους εξ ολοκλήρου από carbon. Οι μετρήσεις έδειχναν, πως υπήρχαν πολλά περιθώρια μείωσης της κατανάλωσης, τόσο με τον κινητήρα που είχε χρησιμοποιηθεί – SUZUKI 40 ίππων, όσο και με κάτι νέο.
 

Ας θεωρήσουμε λοιπόν αυτή την κατασκευή σαν μία τέτοια ‘τουρισμού’ και ας δούμε τις διαφορές της νέας … ελαφρών βαρών, που ήδη άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στις κατασκευές και … στενοχώρησε τις εταιρείες πετρελαιοειδών – λέω εγώ τώρα …
 

Από την πρώτη ματιά, το TRYGONS ECORUNNER 590 κερδίζει τις εντυπώσεις με τη διαφορετικότητα του. Είναι άλλως τε προφανές, πως η πολύπαθη αγορά μας μόνο τέτοιες ειδήσεις μπορεί να αφουγκραστεί. Αυτή η διαφορετικότητα λοιπόν, δεν είναι απλά μια φαεινή εικαστικού χαρακτήρα, αλλά το αποτέλεσμα πολλών δοκιμών από πολλές φορές αναθεωρημένα σχέδια. Βάση για τους υπολογισμούς και την τελική μορφή, έχει ένα κράμα από τεχνικά στοιχεία αγωνιστικών ιστιοπλοϊκών ανοικτής θαλάσσης, αγωνιστικών ιστιοσανίδων και των σκαφών τύπου panga. Βασικά χαρακτηριστικά του σχεδιασμού panga είναι ένα υψηλό τόξο, στενή ίσαλος γραμμή πορείας και μια διόγκωση επίπλευσης κατά μήκος της κουπαστής. Η υψηλή πλώρη παρέχει πλευστότητα για την ανάκτηση βαρέων διχτυών και ελαχιστοποιεί το σπρέι που έρχεται πάνω από την πλώρη. Η στενή διάταξη, διαμορφώνει κύτος που θα κινείται από ένα μετρίου μεγέθους εξωλέμβιο κινητήρα. Η διόγκωση επίπλευσης κατά μήκος της κουπαστής παρέχει αυξημένη σταθερότητα στις υψηλές γωνίες roll. Τα χαρακτηριστικά αυτά συνδέουν τον σχεδιασμό με τα παραδοσιακά ιαπωνικά αλιευτικά σκάφη.
 

Κυρίαρχο χαρακτηριστικό στην οπτική σύνθεση, είναι η πολύ βαθιά πλώρη του, σχεδίασης wave piercing, που πολύ μου θυμίζει … αντιτορπιλικό. Όταν το σκάφος πλέει στην κανονική του έκδοση και με συνηθισμένα βάρη, η πλώρη απλά διεισδύει στο νερό και ανοίγει διάδρομο. Έτσι η ποιότητα πλεύσης μεταβάλλεται σημαντικά προς το θετικότερο, καθώς λόγω του μειωμένου της όγκου δεν δημιουργείται τάση άνωσης και το σκάφος δεν τινάζεται προς τα πάνω.
 

Η θέση, το μέγεθος και το σχήμα των chines, άλλαξε αρκετές φορές μορφή και διάταξη, μέχρι να καταλήξει στην παρούσα, όπου εξασφαλίζουν την απαιτούμενη σταθερότητα, χωρίς να γίνονται ενεργοβόρα. Επίσης εντυπωσιακό, είναι το μέγεθος των spray rails, που το μέγεθος τους, φθάνει ακόμη και τα 25 εκατοστά. Όσο για την χαμηλωμένη πλώρη, επειδή τίποτε δεν έχει αφεθεί στην τύχη και τις συμπτώσεις, σκοπό έχει να διευκολύνει την πρόσβαση στο κατάστρωμα, αλλά και τον κυβερνήτη, όταν κάθεται χαμηλά, να βλέπει εμπρός πολύ κοντά στην πλώρη του.
 

Η τουριστική έκδοση, κατασκευάζεται με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, σε μέσα και υλικό, με τη μέθοδο infusion. Έτσι, το σκάφος παραγωγής ζυγίζει 300 κιλά, έχοντας εξασφαλισμένη την ακριβή ποσότητα υλικών που απαιτούνται και την ιδανική κατανομή τους. Η αντίστοιχη κατασκευή με ανθρακονήματα, μειώνει το βάρος στα 180 κιλά, αυξάνοντας όμως το κόστος. Και από εδώ, αρχίζει ένας ευχάριστος προβληματισμός. Μειώνεται το βάρος, άρα μειώνεται η κατανάλωση. Οπότε ψάχνουμε για μικρότερο κινητήρα, που μειώνει ακόμη περισσότερο την κατανάλωση. Και θέλουμε και μια καλή προπέλα. Και όλα αυτά, με ικανοποιητικές ταχύτητες ταξιδιού, επάρκεια χώρων και χωρίς συμβιβασμό στην ποιότητα κατασκευής.
 

Δίπλα στον κινητήρα, υπάρχει μια πόρτα, που διευκολύνει την πρόσβαση όχι μόνο σε σταθερά μέρη, αλλά και από και προς το νερό. Στην τουριστική έκδοση, προβλέπονται στεγανά συνολικού όγκου 460 λίτρων, κατανεμημένα σε τρία στοιχεία. Μπορεί η εμφάνιση του ECORUNNER 590 να είναι … κάπως, παρέχει όμως όλες τις ανέσεις και εφόδια για κάθε χρήση. Day cruise, ναυτικό camping, ψάρεμα, ψαροντούφεκο κλπ και μπορεί να κλείσει με τέντα – δωμάτιο για 4+ άτομα.
 

Αυτό το πρωτοποριακής σχεδίασης και κατασκευής σκάφος, συνόδευσα σαν πλήρωμα του ενός από τα δύο φουσκωτά συνοδείας, για ένα εγχείρημα παγκόσμιου επιπέδου. Την καταγραφή ελάχιστης κατανάλωσης με ένα κινητήρα YAMAHA 30 ίππων, σε μια διαδρομή 100 μιλίων. Ήμουν ενημερωμένος αρκετό καιρό πριν, ώσπου το μεσημέρι της 11ης Σεπτεμβρίου, ενημερώθηκα πως ο διάπλους θα γινόταν την επόμενη το πρωί. Ο καλός καιρός, ήταν σύμμαχος στην προσπάθεια.
 

Με συνοπτικές διαδικασίες, αξημέρωτα ακόμη, μαζευτήκαμε στο λιμάνι του Λαυρίου για την προετοιμασία απόπλου. Σκάφη συνοδείας, ένα Technohull SeaDNA 999 με Verado 350 και κυβερνήτη τον Γιάννη Λούλη και ένα Shearwater 860 με δύο Verado 250 και κυβερνήτη τον Θέμη Κουρή. Στα δύο φουσκωτά, επέβαιναν συνολικά 9 άτομα για εικόνες και video.
 

Σημείο συνάντησης, είχε οριστεί κάτω από τις Καβοκολώνες. Όλα λειτουργούσαν σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Η συνέπεια όλων, ήταν υποδειγματική και για λίγο περιμέναμε, μέχρι να βγει το πρώτο φως. Είχαν γίνει όλοι οι έλεγχοι. Μας υποδείχθηκαν οι χώροι με τα ρεζερβουάρ, δύο πλαστικά ρεζερβουάρ των 25 λίτρων, που ζυγίστηκαν και υπολογίστηκε η ακριβής ποσότητα καυσίμων. Έλεγχος επίσης έγινε σε όλους τους χώρους, ώστε να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο.
 

Και ο διάπλους άρχισε. Στο τιμόνι, ο Αλέξανδρος Σαρασίτης, που αφού ρύθμισε τις στροφές και το trim του κινητήρα, όπλισε τον αυτόματο πιλότο και κατόπιν απλά πρόσεχε τον … καφέ του. Οι πρώτες εικόνες, ήταν συγκλονιστικές. Τρία σκάφη να πλέουν κάτω από το Σούνιο και το πρώτο φως να σπρώχνει πίσω του τη νύχτα. Φιγούρες που ρούφαγαν το δροσερό αεράκι, πρωταγωνιστές σε ένα γεγονός που θα έκανε αίσθηση. Οι προσδοκίες, ήταν να κάψει ως 40 λίτρα. Δεν το ξέραμε ακόμη, αλλά η κατανάλωση που θα βλέπαμε, θα μας άφηνε άναυδους.
 

Ο ήλιος πήρε τον ανήφορο. Τα αντηλιακά πήραν θέση μάχης. Όσο τρέχει το φουσκωτό, δεν καταλαβαίνεις το κάψιμο. Έπειτα από περίπου τριάντα μίλια πλεύσης, κάθισε άλλος στη θέση του Αλέξανδρου και στη επόμενη στάση, στη Σίκινο, και πάλι άλλος. Ο καιρός, δεν μπορούσε να είναι καλύτερος. Εκεί στη Σίκινο, δίπλα σε ένα άγριο κυκλαδίτικο θαλασσινό τοπίο, κάναμε και μια βουτιά. Πλησίασα το ECORUNNER 590 για μια ματιά από κοντά. Εικόνες από τη γάστρα δεν έχω, αλλά κοίταξα πολύ προσεκτικά τις λεπτομέρειες της πειραματικής – υποτίθεται – κατασκευής. Θα μπορούσε κανείς να βρει σωρό από δικαιολογίες για μικροελλείψεις και ατέλειες. Μάταια, γιατί το ‘πειραματικό’ δεν είχε τέτοιες. Και για να μη γίνομαι απόλυτος, ας σημειώσω πως έλειπε περιμετρικό λάστιχο στην κουπαστή …
 

Συνεχίσαμε ως τη Σαντορίνη. Μπήκαμε στο κάδρο ενός τοπίου απίστευτης φυσικής ομορφιάς, με εκπληκτικό φυσικό ανάγλυφο, που δίκαια έγινε ξακουστό στα πέρατα της γης. Μαζευτήκαμε μπροστά στο Αμμούδι. Από φωτογραφίες και video, χαμός. Όλοι είχαν την ίδια ένταση. Να μετρήσουμε τα καύσιμα. Η απόσταση στα που είχε διανυθεί, στα GPS ήταν 105 μίλια. Σαν δεδομένο, είχαμε πως δεν είχε γίνει αλλαγή στα ρεζερβουάρ. Άρα η κατανάλωση περιοριζόταν στο ένα. Σηκώσαμε το καπάκι και το ρεζερβουάρ βγήκε στον ήλιο. Στο κούνημα, αισθανόσουν μια μικροποσότητα, που ακουγόταν κιόλας στην ανακίνηση. Τοποθετήθηκε στη ζυγαριά. Μετρήθηκε το βάρος του καυσίμου που είχε απομείνει και υπολογίστηκε σε ένα λίτρο ακριβώς.
 

Ήταν πλέον γεγονός. Σούνιο – Σαντορίνη, 105 μίλια δρόμος, με 24 λίτρα. Διάχυτη ικανοποίηση και ενθουσιασμός, για μια επίδοση που σίγουρα όμοιό της δεν υπάρχει. Μόνο ιστιοπλοϊκό μπορεί να την ξεπεράσει. Βγήκα στο ντόκο, και αναζήτησα ένα καλό ρεμέτζο. Δέσαμε και άρχισαν οι ερωτήσεις από τους ντόπιους. Άρχισε ο καθένας να υπολογίζει τα δικά του. … ρε συ, για να πάω στη Σύρο, θέλω 30 λίτρα μπρος πίσω …
 

Εμείς τους ακούγαμε ευχάριστα. Ήταν η απόλυτη δικαίωση για τον Αλέξανδρο, έπειτα από τόσο κόπο και προσπάθεια. Μας κέρασε τα απαιτούμενα και λύσαμε κάβους για την επιστροφή. Ήταν περασμένες δύο. Αν το κατέβασμα έγινε με ταχύτητες 20 – 22 κόμβους, η επιστροφή θα γινόταν με 25 – 27. Δέσαμε στις Καμάρες για ανεφοδιασμό – των μεγάλων. Και κατά την επιστροφή, ρεζερβουάρ άλλαξε έξω από τη Τζιά.
Είχε πια βραδιάσει, όταν δέσαμε στο λιμάνι του Λαυρίου. Στη ίδια με το πρωί θέση. Αναλογίστηκα, κουβέντες και απόψεις που έχω ακούσει και διαβάσει, για μια Ελλάδα άλλη, της προσπάθειας και της δημιουργίας. Που δεν μένει στο μοιρολόι, αλλά βγαίνει στο γήπεδο και προσπαθεί. Οραματίζεται. Έχει έμπνευση και παράγει. Και τα είδα όλα. Στο σκοπό, το ταξίδι, την προσπάθεια, το αποτέλεσμα. Μια προσπάθεια πλαισιωμένη από νέους ανθρώπους, που ο καθένας από το δικό του μετερίζι δίνει το δικό του στίγμα.
 

Σκαλίζω τη μνήμη και τα αρχεία μου, για να δω αν και πότε έγινε στα δικά μας νερά παρόμοιο εγχείρημα και δεν βρίσκω κάτι. Ελπίζω, αυτή η λαμπρή προσπάθεια, να μη χαθεί στη μετριότητα και τη μιζέρια της ελληνικής αντίληψης. Γιατί, κακά τα ψέματα, είμαστε μαθημένοι πως η αγελάδα του γείτονα δεν μπορεί και δεν πρέπει να καίει 24 λίτρα για 105,5 μίλια …
 

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να ασχοληθώ με αυτό το θέμα. Όπως ανέφερα και στον κ. Σαρασίτη, στη μία και μοναδική επικοινωνία που κατόρθωσα να έχω μαζί του, είκοσι ημέρες μετά, αφού τον ευχαρίστησα για τη φιλοξενία, εξέφρασα το ‘παράπονο’ πως δεν οδήγησα το σκάφος ούτε μέτρο, κάτι που έγινε αφειδώς με όλους τους άλλους, ακόμη και με άνθρωπο της εταιρείας. Οι εξηγήσεις του δεν με κάλυψαν καθόλου, με δεδομένο πως κλήθηκα εκεί για συγκεκριμένο λόγο. Ενδεικτικά αναφέρω, πως στο videoclip που ανέβασαν στο youtube, το όνομα μου δεν αναφέρεται ούτε στην επάνδρωση της αποστολής. Προσπαθώ να βρω κάποια εξήγηση, αλλά έχω έλλειμμα.
 

Όμως, θεωρώ πως έχω την υποχρέωση να καταθέσω ;έστω και την – εξ’ αποστάσεως – άποψη μου και να περιγράψω την ομολογουμένως αξιόλογη προσπάθεια του κ Σαρασίτη και όχι να κωφεύσω πίσω από μικροεγωισμούς. Απλά, η συνδρομή μου θα μπορούσε να είναι περισσότερο ουσιαστική.
 

Σε κάθε περίπτωση, συγχαρητήρια!