Κείμενο - φωτογραφίες : Γιώργος Στογιάννης

ΣΤΟΥΣ ΩΚΕΑΝΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ

Νότιος πολικός κύκλος. Μέρος 4ο – τελευταίο.

Μετά ολοταχώς προς το παγοθραυστικό. Το είδαμε κι αυτό να θαλασσοδέρνεται. Ο Σκίππερ το γύρισε κόντρα στον άνεμο και προσνηωθήκαμε. Οι ναύτες έδεσαν γερά το ελικόπτερο με σύρματα και γρύλους. Εμείς στη γέφυρα ήπιαμε ένα ζεστό, απολαυστικό καφέ. Μετά ήπια και δεύτερο. Το βράδυ στο Olympic Challenger μας έκαναν πάρτι εργένικο. Tnv επομένn το πρωί, την ώρα που έπινα καφέ στην τραπεζαρία του Olympic Splendour, ήλθε ο Έλλnνας μάγειρας κρατώντας μία λαδόκολλα της κουζίνας. Με παρακάλεσε να του σχεδιάσω πάνω σ' εκείνο το χαρτί, το σχήµα του παγόβουνου. Παραξενεύτnκα. «Τι θα το κάνεις Πάτροκλε,». Εκείνος επέμενε. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως οι μετρήσεις που έχουμε κάνει ως τώρα δεν φθάνουν για να καταλήξουμε σε σχήμα. Ξανά επέμενε. Τον πήρα μαζί μου στην αίθουσα χαρτών, που είχαμε και διπαράλληλο, και του έφτιαξα αυτό που ζnτούσε. Έφυγε κεφάτος. Το μεσημέρι μας είπαν πως θα φάμε όλοι μαζί με τον καπετάνιο, για να γιορτάσουμε την ελληνική επιτυχία!

Όπως είπα, στο πετρελαιοφόρο είμαστε φουλ ελληνικό πλήρωμα. Ο πλοίαρχός μας Κ. Παναγιώτnς Στέφος ήταν πολύ χαρούμενος. Είχε καλέσει και τον κάπταιν Ράιχερτ, μαζί με τον Φριτζ, στο τραπέζι μας. Μετά το φαγητό ο αρχικαμαρώτος μάς ανήγγειλε την έκπληξη της ημέρας. Από την πόρτα της κουζίνας, μπροστά ο μάγειρος όλο περηφάνια, και πίσω δύο καμαρώτοι που έφερναν μια μεγάλη, κάτασπρη τούρτα στο σχήμα του παγόβουνου! Το χειροκρότημα όλων ήταν αυθόρμητο, κρίμα να μην έχω φωτογραφίες ή μια ταινία, από κάτι τέτοιες στιγμές.

Οι υπόλοιπες δύο πλευρές του και η δεύτερn διαγώνιος, μετρήθηκαν κατά τον ίδιο τρόπο, αλλά με λιγότερο κόπο. Για όσους ενδιαφέρονται, παραθέτω λεπτoμερή στοιχεία και σχήμα, όπως τα έχω στις σημειώσεις μου! Όταν τελειώσαμε, παρέδωσα όλα τα στοιχεία στον πλοίαρχο για να τηλεγραφήσει στον κ. Γράτσο. Ο καπετάν Παναγιώτnς πρόσθεσε και τον όγκο, με κάποια επιφύλαξη γιατί δεν υπήρχε βεβαιότnτα, στο βάθος και τη μορφή της κάτω πλευράς. Δηλαδή, πολλαπλασιάζοντας την επιφάνεια επί 432 μέτρα, μας έβγαινε συνολικά 12.066 κυβικά χιλιόμετρα. Που σnμαίνει βάρος 12 τρισεκατομμύρια τόνοι απεσταγμένο νερό.

Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι οι πλευρές και οι γωνίες που μετρήσαμε δεν ήταν «κομμένες με το μαχαίρι». Είχαν τις φυσικές ανωμαλίες τους. Διαβρώσεις από κακοκαιρίες, πιθανές συγκρούσεις με άλλα μικρότερα παγόβουνα, ακόμη και πτώσεις μετεωριτών. Πέρασε καιρός μέχρι να λάβουμε απάντηση ή κάποιο σχόλιο από το γραφείο της Νέας Υόρκης. Καταλάβαμε μόνο ότι κάτι συμβαίνει. Ένα σύντομο τηλεγράφημα έλαβε ο κάπταιν Ράιχερτ, ύστερα από πολλές μέρες. « Αν είναι δυνατόν, χωρίς να δια κόψουμε τη φαλαινοθnρία, να παρακολουθούμε το παγόβουνο για να μη χάσουμε το στίγμα του. Αφού είχε πλέον εγκαταλειφτεί n μυστικότητα με τα φρανκολεβαντίνικα, υποθέσαμε πως προηγήθηκε κάποια δημοσίευση. 'Oσο υπήρχαν Μπλε φάλαινες γύρω από το παγόβουνο, εμείς κάναμε και τις δύο δουλειές. Φαλαινοθnρία και στίγματα τnς αργής πορείας τους, εξ ανατολής προς τη δύση.

Δηλαδή, έχουμε ένα τραπεζοειδές σχήμα, όπου διά το εμβαδόν του εφαρμόζουμε τον τύπο του ημιτόνου. Μπορούμε όμως και προσθέτοντας τα εμβαδά των τριγώνων ΒΑΔ και ΒΓΔ. Πάντα θα καταλήξουμε στο συνολικό εμβαδόν 27.930 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σε περιπτώσεις κακής ορατότnτας το παρακολουθούσαμε στο ραντάρ. Οι δεξαμενές συνεχώς γέμιζαν με φαλαινόλαδο και τ' αμπάρια με βαρελάκια συκώτι, μπαλένες, ζωοτροφές, φαλαινοκόκκαλα και κονσέρβες κρέας.

Ήταν μέσα Μαρτίου και πλησίαζε το τέλος της περιόδου. Ο ήλιος είχε χαμηλώσει πολύ. Σε λίγες μέρες, θα χανόταν τελείως και θ' άρχιζε η εξάμηνη πολική νύχτα, με το υπερβολικό ψύχος και τις χιονοθύελλες. Από τη στιγμή που αγγίζει το κάτω χείλος του δίσκου του ήλιου στον ορίζοντα μέχρι να χαθεί ολόκληρος, περνούν περίπου 32 ώρες. Μετά θα είχαμε τρεις εβδομάδες λυκόφως πριν φανούν τ' αστέρια. Κάποια στιγμή σκέφθηκα να συγκρίνω την έκταση του, των 27.930 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με τα μεγάλα ελληνικά νησιά:
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ έκταση = 21.556 τ.χιλ
ΚΡΗΤΗ έκταση = 8.258 τ.χιλ.
ΕΥΒΟΙΑ έκταση = 3.654 τ.χιλ
ΜΥΤΙΛΗΝΗ έκταση = 1.636 τ.χιλ.
ΡΟΔΟΣ έκταση = 1.404 τ.χιλ.
ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ έκταση = 689 τ.χιλ.
ΚΕΡΚΥΡΑ έκταση = 588 τ.χιλ

Αυτό σημαίνει ότι n επιφάνεια του παγόβουνου είναι κατά πολύ, πολύ μεγαλύτερη από την επιφάνεια της Πελοποννήσου ή 3,5 φορές μεγαλύτερη από την Κρήτης ή 47 φορές μεγαλύτερη από την Κέρκυρα. Στις 22 Μαρτίου 1956 έδυσε τελείως ο ήλιος και άρχισε n περίοδος του λυκόφωτος. Υπήρχε όμως αρκετό φως ακόμη για να βλέπουμε τις φάλαινες και τους πάγους.

Συνεχίσαμε την φαλαινοθηρία για να συμπληρώσουμε τις δεξαμενές. Είχαμε και μια μαγνητική θύελλα που κράτησε πέντε μέρει; Η εκτροπή της μαγνητικής πυξίδας έφθανε τις 38 μοίρες. Μάλλον θα ήταν συνδυασμός με την απόκλιση. Προσπάθησα να κάνω μια διόρθωση με τις ράβδους Φλίντερς, αλλά δεν είχα μεγάλη επιτυχία. Ίσως επηρεάστηκε ο μαγνητισμός του βαποριού. Η γυροσκοπική πυξίδα δεν βοηθούσε καθόλου. Το μόνο βοήθηµα που είχαμε ήταν n κορυφή του βουνού Siple, πάνω από 4.500 μέτρα ύψος, που πολλές φορές φαινόταν ψηλότερα από τα σύννεφα. Όσο σκοτείνιαζε όμως περισσότερο, ήταν δύσκολο να την σκοπεύσω. Μια αντιστοιχία εκείνης της κορυφής σε συνδυασμό με βυθομέτρηση, έδιναν ένα στίγμα νεκράς ακριβείας που όταν πολύτιμο.

Χρησιμοποίησα και την πυξίδα Twilight όσο υπολόγιζα ότι ο ήλιος βρισκόταν μέχρι 6 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα. Βασίζεται στην πόλωση του λυκόφωτος και βοηθά αρκετά. Το ευχάριστο είναι πως όταν ο ηλιος περάσει τις έξι μοίρες πιο κάτω από τον ορίζοντα, θα φανούν τ' αστέρια, με σημαδιακό το Σταυρό του Νότου, και τελειώνουν τα βάσανα. Παρέα τους θα είναι ο γνωστός μας Ρίγκιλ του Κενταύρου, ο Αχερνάρ και άλλοι πολλοί λαμπροί αστέρες. Πριν σκοτεινιάσει είδαμε και τα μεγάλα πουλιά Άλμπατρος. Ξέχασα να γράψω ότι πάνω σε μικρούς πάγους, είχαμε δει αρκετούς πιγκουίνους και φώκιες. Όλα αυτά όμως ήταν πριν την 20η Μαρτίου. Οι μεγάλες φώκιες είναι δύο είδη, θαλάσσιος ελέφαντας, μέχρι 6 μέτρα μήκος και θαλάσσια λεοπάρδαλη, μέχρι 4 μέτρα μήκος που είναι άγρια και σαρκοφάγος. Η κανονική φώκια δεν υπερβαίνει τα 2 μέτρα και είναι πολύ φιλική στον άνθρωπο.

Στις 12 Απριλίου αναχωρήσαμε από εκείνη την περιοχή της θάλασσας Ross και Αμούντσεν για να πάμε σε πιο μικρό γεωγραφικό πλάτος. Έπρεπε να βρεθούμε έξω από τον πολικό κύκλο για να μη μας κλείσουν οι πάγοι και για να ξαναδούμε τον ήλιο. Ήταν ανατριχιαστική n πολική νύχτα. Πριν ξεκινήσουμε φάνηκε n Σελήνη. Έριχνε ασημένιο φως στο τεράστιο παγόβουνο. Ο πλοίαρχος μας, τηλεγράφησε στον κ. Γράτσο το τελευταίο του στίγμα, 70 μοίρες νότιο πλάτος και 126 μοίρες δυτικό γεωγραφικό μήκος. Το αποχαιρέτησα με στενοχώρια. Σαν ένα καλό φίλο που ήξερα ότι δεν θα τον ξανάβλεπα. Πρώτα όλα μαζί τα 19 βαπόρια και βαποράκια βάλαμε πορεία βόρειο-ανατολική. Στις 14 Απριλίου 1956 το απόγευμα βγήκαμε από τον ανταρκτικό κύκλο και στις 16 το πρωί ανέτειλε ένας πολύ χλωμός, άσπρος ήλιος, σαν φάντασμα.

Προσχωρήσαμε κι άλλο. Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας σταματήσαμε στις 60 μοίρες νότιο πλάτος και 80 μοίρες δυτικό μήκος. Ανοιχτά, στον Ειρηνικό ωκεανό, δυτικά από τη Γη του Πυρός. Το βάθος της θάλασσας εκεί είναι περίπου πέντε χιλιάδες μέτρα. Νωρίς το άλλο πρωί ξεκίνησε ο Φριτζ με το ελικόπτερο, να κοιτάξει τριγύρω για φάλαινες. Μαζί του πήγε και ο αρχικαμακιστης Λαρς Άντερσεν. Εμείς τον λέγαμε βουβάλι. Εντόπισαν δύο κοπάδια Φίνμπακ. Αμέσως ειδοποίησαν και ξεχύθηκαν τα κυνηγά πλοιάρια.

Έτσι συνεχίσθηκε και τελείωσε n φαλαινοθηρία στις 2 Μαΐου. Οι δεξαμενές εντελώς γεμάτες και n αποστολή μας έληξε. Από την επομένη μέρα μάς ταλαιπώρησε μια λαίλαπα που όσο περνούσαν οι ώρες δυνάμωνε. Περάσαμε το ακρωτήριο Χορν στις 4 Μαΐου. Την άλλη μέρα, με καταλαγιασμένο καιρό, αλλά υπερβολικό μπότζι, αφήσαµε τα Φώκλαντ αριστερά μας, ανοικτά, και τραβήξαµε προς βορρά, παράλληλα με τις ακτές της Αργεντινής και της Βραζιλίας. Επί τρεις νύχτες βλέπαμε και πολύ έντονο Νότιο Σέλας.

Ο γενικός αρχηγός, κάπταιν Ράιχερτ, έλαβε ένα μακροσκελές τηλεγράφημα, στην αγγλική γλώσσα, από τον κ. Γράτσο. Αντίγραφο πήρε και ο δικός μας πλοίαρχος. Μου ανέθεσε να το μεταφράσω στα ελληνικά και να το τοιχοκολλήσω, να το διαβάσουν όλοι, γιατί απευθυνόταν σε όλους. Ήταν ένα συγχαρητήριο για την ανακάλυψη του τεράστιου παγόβουνου. Έγραφε περίπου τα εξής: «Αυτό ήταν γνωστό από χρόνια και θεωρείται το μεγαλύτερο που είδε ποτέ ανθρώπινο μάτι. Πρωτοανακαλύφθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1927 από το κυνηγό πλοιάριο ODD-1 του πλωτού εργοστασίου Lancing. Βρισκόταν τότε στην θάλασσα Γουέντελ, στις 73 μοίρες νότιο πλάτος. Οι διαστάσεις που έδωσαν τότε οι αυτόπτες, το περιγράφουν σχεδόν τετράγωνο με πλευρές περίπου 100 μιλίων, δηλαδή 185 χιλιομέτρων. Δεν μέτρησαν με ακρίβεια και δεν έδωσαν λεπτομέρειες, γιατί δεν ενδιαφέρθηκαν. Απλά το κατέγραψαν στο ημερολόγιο της αποστολής τους και τίποτε άλλο. Αν θέλετε να μάθετε γιατί ενδιαφέρθηκε η εταιρεία μας θα σας τα εξηγήσω προφορικά στο Ρόττερνταμ. Και πάλι συγχαρητήρια για τη δουλειά σας. Όπως βλέπετε δεν αποτελεί πλέον μυστικό. Εδόθη στη δημοσιότητα».

Έτσι τελείωνε το τηλεγράφημα. Τρία πράγματα μάθαμε: 1) δεν είμαστε οι πρώτοι που είδαμε αυτό το απίστευτο παγόβουνο, 2) φαίνεται ότι μέσα στις καταχνιές της Ανταρκτικής είχε χαθεί επί 29 χρόνια και τριγύριζε όπου το πήγαιναν τα ρεύματα, 3) όταν θα φθάναμε στην Ολλανδία θα βλέπαμε πάλι τον κ. Κώστα Γράτσο, που ήταν πολύ αγαπητός σε όλους.

Το μεσημέρι της 14ης Μαΐου περάσαμε τον Ισημερινό της γης και πλέαμε εις το εξής στο βόρειο Ατλαντικό ωκεανό. Λίγο μετά σταματήσαμε για να εφοδιάσουμε όλο το στόλο με καύσιμα. Ήταν ευκαιρία στην μπουνάτσα της περιοχής να γίνει και ο τελευταίος ανεφοδιασμός. Τα μικρά διπλάρωσαν σ' εμάς και πήραν τα καύσιμά τους. Στο εργοστάσιο όμως έπρεπε να διπλαρώσουμε το πετρελαιοφόρο. Οι ναύτες κρέμασαν στο πλευρό του βαποριού ό,τι στρωμάτσες και σχοινένια μπαλόνια υπήρχαν. Στην κάλμα το διπλάρωμα ήταν εύκολο.

Την 25η Μαΐου 1956 φθάσαμε και δέσαμε στο Ρόττερνταμ, εμείς με το πετρελαιοφόρο. Τα φαλαινοθηρικά έδεσαν στο Κίελο. Ύστερα από 289 µέρες στους ωκεανούς, μας φάνηκε πως ξαναζήσαμε. Ο κ. Γράτσος, σύμφωνα με υπόσχεσή του, ήταν εκεί. Πρώτη μας ευχαρίστηση, ήταν ότι έδωσε εντολή στον πλοίαρχο μας να χορηγήσει στον καθέναν από τέσσερα μηνιάτικα, δώρο εκ μέρους του κ. Ωνάση.

Την Κυριακή το πρωί μαζευτήκαμε όλοι, πλοίαρχος και αξιωματικοί, στο καπνιστήριο για να μας εξηγήσει ο κ. Γράτσος τι έγινε με το παγόβουνο. Θα τα γράψω σε περίληψη, ανάλογα με τις σημειώσεις που κράτησα τότε: Όταν έλαβαν, στο γραφείο της Νέας Υόρκης, το πρώτο τηλεγράφημα, απλά μας ζήτησαν να το μετρήσουμε. Με την αντίληψη ότι ήταν κάτι που δεν το βάζει νους του ανθρώπου, απευθύνθηκαν στην Αμερικανική Υδρογραφική Υπηρεσία. Εκείνοι πάλι κινητοποιήθηκαν και ζήτησαν να βεβαιωθούμε ότι ήταν συμπαγές κομμάτι και όχι δύο ή περισσότερα, που σπρωγμένα από τα ρεύματα, φαίνονταν σαν ένα μοναδικό. Ταυτόχρονα, από τα αρχεία της Υδρογραφικής, βρήκαν την αναφορά του ODD-1 της 7πς Ιανουαρίου 1927. Μετά, με την ενθάρρυνση του κ. Ωνάση, άρχισαν όλοι τους υπολογισμούς. Πόση ιπποδύναμη και πόσος χρόνος θα χρειαζόταν για να ρυμουλκηθεί σε κάποια απόσταση.

Είχαν ασχοληθεί πολλοί «ειδικοί» και με διάφορα θέματα. Δηλαδή για παράδειγμα: Εάν μεταφερόταν σε κάποιο εύκρατο κλίμα, ας πούμε σε γεωγραφικό πλάτος 34 μοιρών βόρεια, πόσα χρόνια θα έκανε να λιώσει; Απάντηση: περίπου 200 χρόνια. Τι θα συμβεί όμως κατά τη ρυμούλκησή του μέσω της διακεκαυμένης ζώνης, δηλαδή από τις 24 μοίρες νότιο μέχρι τις 24 μοίρες βόρειο πλάτος; Εκεί η ατμόσφαιρα και η θάλασσα φθάνουν σε υψηλές θερμοκρασίες Μ' αυτά τα στοιχεία καταλάβαμε ότι το σχέδιο ήταν να το αγκυροβολήσουν έξω από το Σαν Ντιέγκο για να υδροδοτήσουν τη νότια Καλιφόρνια και το Μεξικό. Συνάμα επί δύο αιώνες θα δρόσιζε και το κλίμα της περιοχής. Μία ρυμούλκηση όμως που θα του έδινε ταχύτητα έστω και μισό μίλι ανά ώρα, θα διαρκούσε 12.385 ώρες δηλαδή 516 μέρες. Φυσικά θα γινόταν σε ευθεία γραμμή, επί του δυτικού μεσημβρινού των 120 μοιρών, στο νότιο και βόρειο Ειρηνικό ωκεανό.

Όλα αυτά τα ακούγαμε χωρίς κανείς να έχει διάθεση να μιλήσει. Τελικά ο κ. Γράτσος μας είπε: «Εδώ θα σταματήσουμε για σήμερα. Σας έδωσα αρκετά στοιχεία. Σκεφθείτε όλοι για λίγες μέρες Την άλλη Κυριακή το πρωί, θα συγκεντρωθούμε πάλι εδώ, αν θέλετε, να συζητήσουμε τις απορίες, σας και να μου πείτε, αν έχετε κάτι να προτείνετε». Πρώτο μας μέλημα ήταν να βγούμε στο λιμάνι, για λίγο γλέντι.

Σιγά-σιγά όμως τις άλλες μέρες αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το πρόβλημα, ο πλοίαρχος και όλοι οι αξιωματικοί. Οι απορίες ήταν πολλές: 1) Πόσα βαπόρια θα χρειάζονταν; 2) Πώς θα έδεναν αλυσίδες ρυμουλκήσεως επάνω στον πάγο; 3) Πώς θα συγχρονιζόταν μία ταυτόχρονη έλξη ή ώθηση 4) Πώς και από ποιον θ' ανεφοδιάζονταν τόσα πλεούμενα; 5) Ο αριθμός των πληρωμάτων θα έφθανε ίσως ή θα υπερέβαινε τους 5.000 ανθρώπους; Δηλαδή θα έπρεπε να ακολουθεί και πλωτό νοσοκομείο; 6) Τι θα συνέβαινε όταν θα συναντούσαμε αντίξοα θαλάσσια ρεύματα ή δυνατές κακοκαιρίες; 7) Πώς, θα αντιμετωπίζαμε τυχόν σοβαρές βλάβες των βαποριών; 8) Ο στόλος αυτός θα έπρεπε να ακολουθείται και από βοηθητικά πλοιάρια;

Στη δεύτερη συγκέντρωση μας, πάλι Κυριακή πρωί, ο κ. Γράτσος έφερε μαζί του και έναν Νορβηγό «ειδικό» στα παγόβουνα του βορείου πολικού κύκλου. Δεν κατάλαβα ποια ήταν n ειδικότητά του, αλλά πάντως μας έλυσε τη δεύτερη απορία. Πώς θα στερεωθούν μεγάλες και πανίσχυρες δέστρες επάνω στο παγόβουνο. Μας είπε: Πρώτα κρατούμε έτοιμη τn δέστρα, υψωμένη κατά κάποιο τρόπο πάνω από το σημείο που θέλουμε να τη στερεώσουμε. Η ρίζα της αποτελείται από τρία η περισσότερα κυλινδρικά ατσάλια μεγάλης διαμέτρου, με πτερύγια. Έπειτα με ισχυρά μηχανικά τρυπάνια ανοίγουμε έναν ανάλογο λάκκο στον πάγο. Μαϊνάρουμε όλο το σύστημα στο λάκκο, έτσι ώστε n ρίζα να πάει βαθειά μέσα. Πάνω από την επιφάνεια του πάγου θα περισσεύει μόνο n κορυφή της δέστρας. Ύστερα γεμίζουμε το λάκκο με νερό, το οποίο σε λίγα λεπτά θα πληρώσει το κενό Και θα πήξει, ενσωματωμένο στον πάγο. Είναι n πιο ανθεκτική κατασκευή. Επάνω της μπορεί άνετα να δέσει μεγάλο βαπόρι. Αυτή τnν επιχείρηση την έκαναν όταν ένα παγόβουνο, στη βόρεια Νορβηγία, παρασυρμένο από ρεύματα, έκλεινε τnν μπούκα ενός από τα λιμάνια τnς ή παρεμπόδιζε τη ναυσιπλοΐα. Πάντως ποτέ δεν τους έτυχε να ρυμουλκήσουν την ... Πελοπόννησο!

Τις υπόλοιπες απορίες δεν τις συζητήσαμε γιατί μας είπε ο κ. Γράτσος πως δεν συμφώνnσαν μεταξύ τους Αμερικανοί, Μεξικανοί και Ωνάσnς. Το κόστος αυτής τnς επιχείρησης, που ήταν και αμφίβολη n επιτυχία της, θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την κατασκευή αριθμού εργοστασίων αφαλατώσεως θαλασσινού νερού. Tnv εποχή εκείνn με την αφαλάτωσn είχαν λύσει το πρόβλnμά τους το Κουβέιτ, το Ισραήλ και τα Αραβικά Εμιράτα. Επομένως υπήρχε πρόσφατο προηγούμενο. Δηλαδή n επιχείρηση που θα έμενε στην ιστορία, ματαιώθηκε για οικονομικούς και όχι για τεχνικούς λόγους.

Παρέμεινα στο OIympic SpIendour κατά την εκφόρτωσn του φαλαινόλαδου, πλύσιμο των δεξαμενών Και επισκευή της μηχανής στο Ρόττερνταμ. Στις 12 Αυγούστου 1956 μάθαμε ότι ολόκλnρος ο φαλαινοθηρικός στόλος του Ωνάση πουλήθηκε στους Ιάπωνες. Εμείς συνεχίσαμε τα ταξίδια μας ως πετρελαιοφόρο.
ΤΕΛΟΣ

ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ:
Γωνία Α = 88 μοίρες
Γωνία Β = 80 μοίρες
Γωνία Γ = 112 μοίρες
Γωνία Δ = 83 μοίρες
Γωνία τoμής των διαγωνίων: θ = 86 μοίρες
Πλευρά ΑΒ = 96,8 ναυτικά μίλια ή 179,95 χιλιόμετρα.
Πλευρά ΒΓ = 89,0 ναυτικά μίλια ή 165,45 χιλιόμετρα.
Πλευρά ΓΔ = 77,5 ναυτικά μίλια ή 144,07 χιλιόμετρα.
Πλευρά ΑΔ = 100,7 ναυτικά μίλια ή 187,20 χιλιόμετρα.
Διαγώνιος ΑΓ = 118,0 ναυτικά μίλια ή 219,36 χιλιόμετρα.
Διαγώνιος ΒΔ= 137,0 ναυτικά μίλια ή 254,68 χιλιόμετρα.
Επίσης ΑΤ = 71,0 ναυτικά μίλια ή 132,00 χιλιόμετρα.
Επίσης ΤΓ = 47,0 ναυτικά μίλια ή 87,36 χιλιόμετρα.